JE BENT ZELF HET VENSTER WAARDOOR JE NAAR DE WERELD KIJKT

Thea Freudenberger [48]
Programmamanager

Op sollicitatiegesprek

De laatste keer is alweer bijna 3 jaar geleden. Op sollicitatiegesprek voor mijn functie als Manager Communicatie. Een andere rol binnen de Achmea organisatie en uiteraard ook dan met een selectieproces. Beelden van de gesprekken heb ik zo weer paraat. En ook van sollicitatiegesprekken de jaren ervoor en bij mijn vorige werkgevers. Ik zie mijzelf zo weer zitten, alsof het de dag van gisteren was. Het zijn en blijven spannende momenten.

Vorige week ging ik weer op sollicitatiegesprek. En weer was het spannend. Tijdens het gesprek werd ik nog enthousiaster over de rol. Dit wil ik doen schoot  door mijn hoofd. Hoe ga je het aanpakken werd mij gevraagd? Wat kun jij voor ons betekenen? Hoe creëer je bekendheid binnen de organisatie? En hoe ga je het combineren met je huidige functie? Het gesprek verliep plezierig en vlot.
 
Tevreden zei ik mijn gesprekspartners gedag. En vanaf dat moment komt toch weer heel stiekem de twijfel de kop op steken. Had ik niet dat of dat moeten zeggen. Of juist dat nog vragen. Ik realiseer mij dat ook bij vorige sollicitatiegesprekken juist dat de momenten zijn waarop de twijfel zijn slag slaat. In de gretigheid de rol te willen bemachtigen, ben ik na het gesprek (te) kritisch op mijzelf. Onnodig en niet terecht blijkt ook dit keer.
 
Aan het einde van de middag krijg ik een telefoontje: de keus is op mij gevallen! Ik vraag naar de indruk van het sollicitatiegesprek. De feedback sluit naadloos aan bij hetgeen ik over wilde brengen. Ik realiseer mij ik trots kan zijn op mijn authenticiteit, bevlogenheid en ervaringen van de afgelopen jaren. En neem mij voor dat welke sollicitatiegesprekken er nog op mijn loopbaan pad gaan komen, mijn twijfels en onzekerheid nu echt te laten varen.
 
Ik ga aan de slag als secretaris voor de Stichting Achmea Slachtoffer en Samenleving (SASS), met de mogelijkheid op termijn toe te treden tot het bestuur. De stichting heeft als doel bij te dragen aan de verbetering van de positie van het slachtoffer in de samenleving. SASS doet dit door gericht onderzoeken te faciliteren en financieel te ondersteunen. In mijn rol leg ik o.a. de verbindingen tussen de wereld van de wetenschap en slachtoffers. En is een belangrijke opdracht de bekendheid van SASS binnen de Achmea organisatie flink te vergroten.
 
Het is een boeiende rol voor 8 uur per week. Het uitdragen van het gedachtegoed van SASS zal ik ook meenemen in mijn reguliere werkzaamheden als Manager Communicatie bij de divisie Centraal Beheer. Want slachtoffer en samenleving zijn thema’s die onze klanten nauw raken. Het betekent wel deels schuiven in mijn huidige werkzaamheden. En nog meer ruimte geven aan mijn teamgenoten om projecten en activiteiten op te pakken. Dat geeft mij ruimte voor mijn rol voor SASS. En het geeft mijn collega’s de ruimte hun vleugels ook verder uit te slaan. Ik ben er trots op mijn pad te kunnen verrijken als secretaris en ambassadeur van Stichting Achmea Slachtoffer en Samenleving.

Opmerkingen

Gefeliciteerd

Gefeliciteerd met uw dubbele functie.

Helaas moet ik melden dat als een werkzoekende een bepaalde leeftijd heeft bereikt, hij/zij niet meer in aanmerking komt voor een persoonlijk onderhoud.

Een heleboel gemotiveerde mensen staan zo aan de zijlijn van de arbeidsmarkt, terwijl anderen tot hun 67e straks moeten doorwerken.
 op 11-11-2014 22:44

Opmerking toevoegen

Titel


Hoofdtekst *


Bijlagen

CAPTCHA
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code