[0]

‘Trainees zonder grenzen’

​Als het goed is, zit ik op het moment dat deze blog online komt midden in de Okavango Delta in Botswana. Een vakantiebestemming die misschien niet meteen in je opkomt, en dat is logisch ook. Deze grootste binnenlandse delta ter wereld is een combinatie van ongerepte en onaangetaste natuur, weidsheid, een bijzonder water ecosysteem, 400 vogelsoorten en naast krokodillen en nijlpaarden natuurlijk dé Big Five (olifant, neushoorn, leeuw, luipaard en buffel). Hier ga je dus niet op vakantie maar op avontuur. En voeg daar in het geval van de ‘Wilderness Trail’ die ik ga beleven maar het woordje ‘grensverleggend’ aan toe:

“I’d like to share a bit more about these wilderness trails, and why they are unique, special and often life-changing. For starters they are not about pretences or luxury – there are no lodges and we sleep on the ground. We each carry what we need for 5 days - there is no need for excess here as it will only weigh you down. Simple meals are prepared on an open fire and we eat like kings. Night watches around the fire allow each one of us to keep security vigils... not only of the shadows around the fire, but of those inhabiting the darker corners of our own selves.” (Alan McSmith)

Grenzen verleggen is persoonlijk, ik kan immers enkel mijn eigen grenzen verleggen. Dit betekent niet dat ik het ook alleen ga doen. Dankzij de (financiële) steun van Avéro Achmea kunnen, naast twee mensen van Avéro Achmea zelf, nog vier andere ‘senior management trainees’ en één huidige management trainee mee. ‘Senior management trainee’ is bedacht door collega oud-trainee Norbert als alternatief woord voor oud-trainee. Natuurlijk met een knipoog, maar ik vind het wel passen: in het management traineeship van Achmea staat persoonlijke groei en ontwikkeling centraal en dat stopt dus niet 4 opdrachten en 2 jaar verder.

Eigenlijk is grenzen verleggen voor mij synoniem voor persoonlijke groei en ontwikkeling. Want hoe kan ik nou groeien als ik niet verder kijk dan mijn neus(grens) lang is? In het geval van mijn neus is die grens vrij duidelijk zichtbaar, maar dat is natuurlijk niet altijd zo. En vooraleer ik grenzen kan verleggen moet ik wel eerst mijn grenzen kennen. Soms kom ik daar vanzelf achter, omdat iemand mij erop wijst, in conflicten of door voortschrijdend inzicht.

Maar soms moet ik eerst een grens overschrijden om te weten waar mijn grens ligt. Daar kwam ik onlangs achter. Sinds mijn eerste baan na mijn traineeship ben ik drie periodes de balans tussen werk en privé een beetje kwijt geweest. Drie keer heb ik tegen mijzelf gezegd dat het een uitzondering was en tegen anderen dat ik het druk had maar dat ik het wel erg leuk vond allemaal. Pas bij de derde keer kwam ik tot het besef dat dit eigenlijk 'bullshit' is. Niet dat ik mijn werk niet leuk vind, maar ik vind het ook leuk om te wandelen met mijn vriendin, een film te kijken, een goed boek te lezen, met vrienden een biertje te gaan drinken of te filosoferen met een goede fles wijn erbij, of gewoon helemaal niets te doen. Alleen kom ik er niet aan toe, simpelweg omdat ik er de tijd niet voor neem. Best gek toch? 

Het komt dan eigenlijk juist neer op grenzen stellen. Maar wanneer vind ik iets écht leuk, vanuit verbinding met mijn gevoel, en wanneer maak ik mijzelf wijs dat ik het leuk vind om de verbinding met mijn gevoel niet te moeten aangaan en gewoon door te blijven gaan? Hoe kan of leer ik mijn grenzen voelen? Dat is precies ook waarom ik naar Botswana ga. Onze gids Alan (http://www.alanmcsmith.com/) zegt dat hij alleen maar faciliteert en dat de wildernis de rest doet. Dat geloof ik maar al te graag. Ik hoop in de wildernis, ver weg van onze drukke samenleving, te ervaren wat het is om gewoon te zijn in het hier en nu, om te leven in het moment zoals de wilde dieren dat ook doen. Ik hoop dat dit mij helpt om de verbinding met mijn echte zelf/mijn ware ik te leggen en erachter te komen welke onechte verlangens ik najaag en welke echte verlangens ik daardoor negeer. Ik hoop dat dit mij de kracht geeft om, als ik terug ben in Nederland, dit hier ook te blijven doen. Ik hoop dat de Big Five (en de krokodillen en nijlpaarden) er zo ook over denken…

Opmerkingen

Jungle 2.0

Peter, dank voor deze inzage in wat er in jou omgaat op weg naar de trail. Ik wens en gun je een grensverleggende ervaring toe in de andere jungle. Daarnaast hoop ik dat je zult accepteren dat ik je door middel van vragen zal verplichten om deze ervaring te delen, al heb ik daar het volste vertrouwen in na het lezen van deze blog.

Een meer dan vriendelijke groet,
Marnix
 op 10-6-2011 11:24

Opmerking toevoegen

Titel


Hoofdtekst *


Bijlagen

CAPTCHA
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code