CHOOSE YOUR BATTLES

Renée Engel [30]
Juridisch adviseur Intake & Advies Achmea Rechtsbijstand

Sorry google, ik ben geen robot

De kraamverzorgster ziet elke dag nieuw leven, de barman heeft gasten aan zijn bar die genieten van elkaars gezelschap, de trouwambtenaar verbindt verliefde mensen in de echt en de muzikant trakteert het voor hem toegestroomde publiek op een selectie van zijn mooiste nummers. Werk waarbij mensen je benaderen voor hun plezier.
Natuurlijk, ook voor hen is het hard werken en heus niet elke dag rozengeur en maneschijn. Maar een jurist wordt niet benaderd door een potentiële cliënt, omdat het zo goed gaat. Nee, een jurist wordt benaderd, omdat er iets niet in de haak is.
 
Was ik me daar van bewust toen ik 13 jaar geleden (auw!) koos voor een studie rechten? Nee, totaal niet. Boordevol idealen en met de wens om de wereld te verbeteren ploeterde ik door de literatuur en wetten die onze samenleving vorm geven, er heilig van overtuigd dat ik hiermee iets “goeds” ging doen. Dat vóór verbetering en “ze leefden nog lang en gelukkig” eerst de confrontatie met leed komt, daar stond ik niet bij stil.
 
Het kwartje is inmiddels gevallen. De kunst is vervolgens om niet te blijven hangen in de problemen van anderen.  Maar hoe doe je dat dan? Immers, waar je mee omgaat, word je mee besmet. Vrienden, familie, collega’s, psychologen, zelfhulpboeken en Google vertellen je allemaal hetzelfde: houd werk en privé gescheiden.
 
Sorry Google, ik ben geen robot. Sommige zaken raken me, ergeren me, verontwaardigen me, ontroeren me. Thuis op de bank, op het terras op een mooie zomeravond, fietsend door de binnenstad van Tilburg en soms in mijn dromen denk ik aan de terminaal zieke man die ontslagen wordt, de vrouw die op haar werk zo wordt gepest en getreiterd dat ze even geen uitweg meer ziet en de heetgebakerde man die mij wil imponeren met zijn onbeschofte vocabulaire.
 
Hoewel de zaken, in welke vorm dan ook, me niet koud laten en me soms achtervolgen in mijn privéleven, geeft het me wel voldoening dat ik tijdens de gesprekken met deze mensen iets voor ze heb kunnen betekenen. Als professional, als mens of als schietschijf. En was het mij daar 13 jaar geleden niet allemaal om te doen?
 
Om mij heen zie ik collega’s die ook goed willen doen, verantwoordelijkheid nemen, hulp verlenen en niet alleen maar om zich heen slaan met juridische taal, maar betrokkenheid tonen en de spreekwoordelijke schouder om op te huilen bieden. En als ik ze dan het kantoor zie verlaten, vraag ik me vaak even af: Vinden zij het ook bijzonder en geeft het hen ook voldoening, omdat ze met hun advies, luisterend oor en betrokkenheid van iets negatiefs, toch iets positiefs hebben kunnen maken?
 

Opmerkingen

Er zijn geen opmerkingen bij dit bericht.

Opmerking toevoegen

Titel


Hoofdtekst *


Bijlagen

CAPTCHA
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code