THERE CAN BE ONLY ONE

Martijn Dood [41]
Online Consultant

#GTD

Lijstjes. Ze bezorgen me regelmatig een rode waas van afvinkwoede voor m’n ogen. Ik kan er niet mee omgaan.

Het is voer voor psychologen waar mijn ongezonde afvinkmentaliteit ooit begonnen is. Als kind hield mijn moeder me verre van allerlei lijstjes. Daar had ze een beproefde methode voor: ze deed alles zelf. Als gevolg deed ik helemaal niets, behalve van tijd tot tijd haar instructies en later die van de leraren opvolgen.

Aan huiswerk werd nog niet gedaan op de basisschool. Taakjes, zoals mijn kinderen die tegenwoordig op school krijgen, bestonden hooguit uit het mee naar huis nemen van een plant zodra de vakantie aanbrak. Eenmaal thuis gaf ik die plant aan m’n moeder. Na de vakantie duwde ze die plant weer in m’n handen en bracht ik hem terug naar school.

Atlanta Things-To-Do-Today ringband

Ergens tussen toen en nu ben ik in de lijstjesval gekukeld. Onwetend ben ik waarschijnlijk met een paar items begonnen. Mogelijk met zo’n blauwe Atlanta ringband. Nietsvermoedend heb ik zo’n Things-to-do-today-notitieboek uit de kast gepakt en op een maagdelijk blauwe pagina heb ik een aantal taken opgeschreven. Dat op zich gaf al een lichte tinteling van rust omdat ik die zaken niet langer hoefde te onthouden. Ik kon echter niet bevroeden dat de echte rush nog moest komen.

Dat eerste vinkje staat nog in m’n geheugen gegrifd. Het was bijna achteloos, de pennenstreek waarmee ik de eerste krul zette. De constatering dat ik van die taak af was en dat ik een volgende stap in het leven kon zetten, was een klap in m’n gezicht. Achteraf gezien ontwaakte daar het monster in mij. Nooit had ik me gedreven gevoeld door competitie, maar nu zat ik ineens midden in een wedstrijd die sloten adrenaline losmaakte. “Ik kan dit winnen!”, dacht ik en liet het notitieboek vallen om me op de volgende taak te werpen.

Het heeft jaren geduurd voordat ik tot het inzicht kwam dat ik deelnam aan een wedstrijd die niet te winnen valt. Ik viel in de ‘Getting Things Done’-valkuil. Ik adopteerde Trello, Wunderlist en Remember The Milk. Elke dag ging ik de strijd aan om mijn inbox leeg te krijgen. Maar wat ik ook deed: Telkens kwam er weer nieuwe mail. Telkens drong men mij nieuwe taken op. Telkens bleek dat een vinkje geen eindstation was, maar een tussenstop tijdens een reis zonder einde.

En ik bleek niet de enige te zijn. Om mij heen vielen steeds vaker afvinkers om. Ze kregen afvinkziektes zoals de welbekende Burn-Out en moesten vervolgens naar een mindfulnesscursus waar ze leerden om nu eens aan niets te denken, maar vooral aan zichzelf. Uiteindelijk kon ik zelf er ook niet meer om heen. Ik was een heilloze wegstreepstrever geworden die zichzelf niet langer in de hand hield.

Gelukkig ben ik ruim vier jaar geleden door toeval weer op het rechte pad gekomen. Mindfulness bleek niet de oplossing te zijn die werkte voor mij, alhoewel ik een meditatiecursus warm kan aanbevelen. Het helpt om de dag te verwerken en tot nieuwe inzichten te komen. De lijstjes en de druk worden er echter niet minder door.

Mijn redding was agile werken, in de volksmond ook wel bekend als scrummen. Deze methode die binnen de softwareontwikkeling z’n oorsprong kent, gaat er namelijk vanuit dat software nooit af is omdat er altijd nieuwe wensen en eisen zijn. Je moet simpelweg dat doen, dat het meeste waarde toevoegt voor de persoon die de software gebruikt en je daar op focussen. Als je met die blik naar de wereld kijkt, dan kan je niet anders dan de volgende vragen beantwoorden: Wat levert het meeste op voor de klant? Hoe verhoudt dit zich tot het werk wat ik er voor moet doen? Wat pak ik als eerste aan als ik kijk naar de verhouding tussen inspanning en opbrengst?

Agile heeft z’n eigen lijstjes in de vorm van een backlog. Dat is niet wat agile van andere werkwijzen onderscheidt. Het verschil zit in het feit dat je focus aanbrengt en gedurende een bepaalde periode bezig bent om dat te realiseren wat het belangrijkste is, zonder steeds op je lijstje te kijken wat er nog meer gedaan moet worden.

Het leven is net als Almelo, om met Herman Finkers te spreken: Er is altijd wel iets te doen. Aan jou de keuze of je je richt op wat er allemaal gedaan moet worden en je energie steekt in het updaten van je lijstjes. Of dat je je concentreert op het belangrijkste om, nadat je dat zo goed mogelijk hebt volbracht, daarná eens te kijken of je lijstje nog wel klopt en het belangrijkste nog altijd bovenaan de lijst prijkt.

Opmerkingen

Er zijn geen opmerkingen bij dit bericht.

Opmerking toevoegen

Titel


Hoofdtekst *


Bijlagen

CAPTCHA
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code