THERE CAN BE ONLY ONE

Martijn Dood [40]
Online Consultant

Start

​V&D is niet meer. Ik kwam er weinig, dus mijn gemis is klein. Er is één collectieve herinnering waar ik over mee kan praten: De School Campus. Het nieuwe schooljaar op de middelbare school werd namelijk steevast afgetrapt met een bezoek aan deze schoolbenodigdhedenmarkt. Je kocht er een FC Knudde, Hitkrant of O’Neill agenda, een stapel gelinieerde schriften en schriften met ruitjespapier, onbreekbare geodriehoeken (die altijd toch weer bleken te breken), markeerstiften en rollen vol kaftpapier. V&D School CampusMaar waar je vooral voor kwam was die sfeer en geur van de schone lei. Een bezoek aan de School Campus stond gelijk aan een nieuwe kans om het helemaal te maken dat schooljaar.

Wat middelbare school betreft, had ik de hoofdprijs: Zes jaar lang mocht ik naar dit bolwerk van kennis, vaardigheden en testosteron. De vakantie bestond grotendeels uit dromen over hoe je de beste zou zijn, hoe je dat ene meisje zou veroveren, hoe je tijdens de schoolvoorstelling de sterren van de hemel zou spelen. En ook al haakte ik bij iedere vorm van competitie onmiddellijk af, had ik geen idee hoe ik met meiden om moest gaan en deed ik geen auditie voor welk toneelstuk dan ook: Die potentie om er iets van te kunnen maken, dat lege canvas dat zoveel ruimte bood, was genoeg om weken voor het nieuwe schooljaar al vol energie rond te stuiteren.

Na de middelbare school heb ik nooit meer datzelfde gevoel ervaren. Met de volwassenheid kwam de relativering en de magie van een nieuw schooljaar veranderde in de teneur van wéér een nieuw studiejaar. Ik was namelijk zo goed in studeren dat ik dat maar liefst acht jaar heb volgehouden. En ook het werkende leven bood geen euforische gevoelens zoals ik die op de middelbare school had ervaren.

Ik snap het best. Onbevangenheid heeft plaats gemaakt voor een berekenende houding. Ervaring  kadert de verwachting. En het testosteronniveau. Ach, ik heb drie kinderen. Wat denk je zelf?
Toch verlang ik wel eens terug naar die tijd. Helemaal in deze periode van het jaar, nu we met z’n allen, zowel fysiek als mentaal, terugkeren van de zomervakantie. Konden we nog maar zo onbevangen dromen. Ik zou graag nog een keer met die ongelimiteerde energie aan de slag gaan terwijl ik toch mijn huidige ervaring op zak heb.

Op de fiets naar AchmeaDat zou een interessant scenario zijn. Dat heel Achmea ineens bevolkt zou worden door collega’s die met diezelfde puberale energie zich in een nieuw jaar storten. Op 29 augustus komen we uit alle windstreken op onze fiets naar de Achmea campus. We gooien onze fiets in de stalling en stromen luid kwebbelend de gebouwen binnen. Wat gaan we dan doen, als we geconfronteerd worden met die schone lei? Wat pakken we aan als de wereld aan onze voeten ligt? Hoeveel verbeteringen zet we op onze takenlijst, waarbij we gedreven worden door onbezonnen ideologie?

Eerlijk gezegd mis ik het dromen, zo aan het begin van een nieuw jaar. Ik mis de onschuld. Ik mis de energie om het roer om te gooien. Begrijp me goed: We werken met ontzettend veel ambitie aan een betere website en een betere organisatie, maar het mag nog wel net even iets puberaler af en toe. Ja, puberaler inderdaad. Even die knop om en de consequenties van je acties vergeten. Een sprong in het diepe nemen, met het risico dat je halverwege denkt: “Oh, sh*t!”.

De overgang van kind zijn naar volwassenheid is een doodserieus spel. Op de middelbare school kan je proeven van het echte leven, wat pubers vaak benaderen alsof de wereld er vanaf hangt. Tegelijk is de school een veilige omgeving die ingrijpt als het daadwerkelijk fout dreigt te gaan. Stel dat we op ons werk zo’n situatie zouden kunnen creëren, wat zou dat dan betekenen? Waar gaan we dan vandaag nog mee aan de slag?

Opmerkingen

Re: Start

Treffend, mooi, relevant. Dank!
 op 1-9-2016 13:57

Opmerking toevoegen

Titel


Hoofdtekst *


Bijlagen

CAPTCHA
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code